برای تو، که این را میخوانی:
«
اشتباه از ما بود
اشتباه از ما بود
که خوابِ سرچشمه را در خیالِ پیاله میدیدیم!
دستهامان خالی
دلهامان پُر
گفتگوهامان مثلاً یعنی ما!
کاش میدانستیم
هیچ پروانهای
پریروزپیلگیِ خویش را به یاد نمیآورد.
حالا مهم نیست که تشنه به رؤیای آب میمیریم
از خانه که میآیی
یک دستمال سفید، پاکتی سیگار، گزینه شعر فروغ،
و تحملی طولانی بیاور
احتمالِ گریستنِ ما بسیار است!
»
قطعه 15 از کتاب چهارم سید علی صالحی
مرد مختصر.